czym jest kremacja

Krematorium (łac. cremo = ‚palę’ cremare – spalić) – budynek, w którym przeprowadza się pośmiertne spalenie (kremację) zwłok przed pochówkiem.

Kremacja jest jednym z rodzajów pochówku zmarłego, polegającym na bezdymnym i bezzapachowym spaleniu ciała, w urządzeniu służącym do spopielania ciała ludzkiego (piec kremacyjny). Proces spopielenia odbywa się najczęściej w trumnie kremacyjnej pozbawionej warstw farby i lakieru, ozdób i uchwytów. Jest on przeprowadzany w specjalnym piecu kremacyjnym. Kremacja odbywa się w temperaturze 750-1200 °C. Spalanie trwa ponad godzinę. Prócz popiołów wydziela się woda i dwutlenek węgla.

Przebieg kremacji w szwedzkich piecach kremacyjnych (m.in. na podstawie strony firmy TABO)

W szwedzkim piecu kremacyjnym (TABO Incinerator AB) zainstalowanym, między innymi, we wrocławskiej spopielarni każda kremacja jest przeprowadzana oddzielnie. Procesem steruje komputer PLC, którego zadaniem jest takie przeprowadzenie procesu kremacji, aby był on nieszkodliwy dla środowiska naturalnego, bezpieczny dla operatorów oraz sprawny pod względem energetycznym i czasowym.

Obecnie wszyscy producenci urządzeń kremacyjnych korzystają z zastosowanego jeszcze w XIX w. patentu generatora cieplnego. Współczesne piece spełniają bardzo surowe wymagania unijnych norm ochrony środowiska dotyczące emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu i węgla, metali, dioksyn, bifenyli oraz rtęci.

Szczątki pozostałe po kremacji są pulweryzowane w odpowiednim urządzeniu – zwanym w technologii TABO – kremulatorem, dzięki czemu do urny wsypywany jest jednolity drobny pył. Średnio po kremacji dorosłego człowieka, w zależności od wagi i płci, pozostaje od 3 do 5 litrów prochów.

Pochówek prochów po kremacji

Wbrew rozpowszechnionym opiniom sama kremacja, jako spopielenie zwłok nie jest pochówkiem dla zmarłej osoby, gdyż jej pośmiertne prochy, umieszczone w odpowiedniej urnie, są grzebane w późniejszym terminie.

Kremacja jest potwierdzona specjalnym protokołem spopielenia zwłok.

W stanie prawnym, obowiązującym obecnie w Polsce, pogrzeb spopielonych szczątek osoby zmarłej powinien odbyć się na cmentarzu. Urna z prochami umieszczana jest w grobie ziemnym, murowanym lub odpowiednio przygotowanej niszy kolumbarium.

Niezależnie od powyższej powszechnej praktyki – urna z prochami osoby zmarłej może zostać umieszczona w krypcie kościoła lub budynku należącego do związku wyznaniowego. Polskie prawo dopuszcza jej zatopienie bezpośrednio w morzu oraz rozsypanie prochów pokremacyjnych bezpośrednio do morza. W Polsce nie jest dopuszczalne umieszczanie prochów osoby zmarłej w innych, niż wymienione powyżej miejscach. Nie jest zgodne z prawem rozsypywanie prochów na – bardzo popularnych w zachodniej Europie – „polach pamięci” („ogrodach pamięci”) lub umieszczanie ich w miejscu zamieszkania.

Obecnie w Polsce istnienie „ogrodów pamięci” nie jest uregulowane w ustawie o cmentarzach i chowaniu zmarłych.

Tak więc przed kremacją, rodzina zmarłego powinna podjąć decyzję z przedstawicielami zakładu pogrzebowego dotyczące postępowania ze szczątkami po kremacji.

Osoby decydujące się na samodzielne odebranie urny z prochami po kremacji, nie muszą dysponować specjalistycznym samochodem do przewozu urny, po odebraniu, szczątki zmarłego po kremacji powinny być traktowane z najwyższym szacunkiem podczas wykonywania jakichkolwiek działań związanych z ich przewożeniem i umieszczaniem w miejscu ostatniego spoczynku.

Wiele wskazuje na to, że kremacja będzie upowszechniała się w naszym kraju. Decydują o tym przede wszystkim względy higieniczne oraz ekonomiczne, a także szczupłość miejsc na cmentarzach.

Comments are closed.